Inktspotprijs voor beste politieke tekening voor Kamagurka

De Inktspotprijs voor de beste politieke tekening van het parlementaire jaar is gewonnen door Kamagurka. De Belgische cartoonist en kunstenaar krijgt de onderscheiding voor de tekening ‘Migranten’, die in mei in NRC verscheen. Volgens de jury combineert Kamagurka op een simpele maar heldere en komische manier de vluchtelingencrisis en de coronamaatregelen.

De jury typeert de cartoon als “cynisch, ironisch, confronterend en toch grappig” en volgens het rapport gaat het om een eenvoudige, in stijl direct herkenbare tekening.

Kamagurka heeft de Inktspotprijs nooit eerder gewonnen. De jury ziet de onderscheiding voor hem “mede als een bekroning van een imposant oeuvre van een tekenaar die al decennialang in heel eigen stijl op soms licht absurdistische wijze de wereld om ons heen becommentarieert”.

Er waren dit jaar 135 inzendingen van 45 tekenaars. De prijs is dit jaar voor de 29e keer uitgereikt. Vorig jaar won Len Munnik.

Eindhovense kunstenares Silva Martes wint Theodora Niemeijer Prijs

Kunstenares Silvia Martes met haar prijs in het Van Abbemuseum.
Kunstenares Silvia Martes met haar prijs in het Van Abbemuseum. © Ilse van Loon

Beeldend kunstenaar Silvia Martes heeft de Theodora Niemeijer Prijs 2021 gewonnen. De Eindhovense kreeg de prijs maandagavond uitgereikt in het Van Abbemuseum.

Rob Schoonen 28-09-21 Bron: ed

De prijs, die eens in de twee jaar wordt uitgereikt, bestaat uit een geldbedrag van 10.000 euro. Martes (1985) ontving de prijs voor haar projectvoorstel Public Solitude dat vanaf april te zien zal zijn in het Van Abbe. In dat project, geïnspireerd door de Covid-19 periode, onderzoekt zij het conflict tussen blootstelling en isolatie. Dat doet ze door een glazen filmset te bouwen in Het Oog, de speciale buitenruimte in het museum.

Nieuwe film

Martes studeerde aan de Rietveld Academie en was tot mei van dit jaar artist in residence op de Rijksakademie in Amsterdam. Op 18 september is haar nieuwste film The Revolutions That Did (Not) Happen in première gegaan in museum De Pont in Tilburg.

SCHANDALEN IN DE KUNST

MAAK KENNIS MET DIT BOEKhttps://issuu.com/uitgeverijdekunst/docs/opmaak_schandalen_in_de_kunst_def/1?ff 

SCHANDALEN IN DE KUNST

Van Caravaggio tot Maurizio Cattelan

Door Ruurd G. Mulder

Het pad naar artistieke roem lijkt te zijn geplaveid met schandalen. Veronese wist maar ternauwernood te ontsnappen aan de klauwen van de inquisitie, Rembrandt schoffeerde zijn klanten en Andy Warhol schilderde soepblikken, omdat hij daar zin in had. Wim T. Schippers zorgde ervoor dat er in Museum Boijmans van Beuningen een penetrante pindakaasgeur hing, Banksy haalde een van zijn duurste werken door de papierversnipperaar en Maurizio Cattelan plakte met ducttape een banaan op de muur van Art Basel.Schandalen en provocaties komen de naam van een kunstenaar vaak ten goede. Dat is opmerkelijk, want buiten de kunsten wordt niets zo gevreesd als een schandaal. Deze breken reputaties. Maar de kunstenaar die een kruitvat doet ontvlammen, blijkt na het optrekken van de rook een beroemdheid te zijn. Daarmee is niet gezegd dat iedere opzienbarende actie door een kunstenaar voor ophef zorgt. Wat wel of niet leidt tot een schandaal, zegt iets over de tijd waarin het zich afspeelt. Ieder tijdperk krijgt de rel die het verdient.Dit boek laat de kunstgeschiedenis van zijn meest lichtvoetige kant zien en valt te lezen als een pleidooi voor het behoud van de bijzondere positie van kunst binnen onze samenleving.

17 x 24 cm
160 pagina’s
90 illustraties
Luxe paperback
Nederlands
ISBN 9789462623415
€ 24,95

‘De ingepakte Arc de Triomphe is een spektakel, maar meer entertainment dan kunst’

Veel kritiek op inpakkunstenaar Christo is onterecht, vindt docent cultuurmarketing Ruurd Mulder. Maar veel verschil tussen Christo’s werk en Disney lijkt er niet te zijn. Ruurd Mulder 17 september 2021 Het Parool

Mede­werkers van CVJ Corp zijn bezig met de voor­bereiding van L’Arc de Triomphe, Wrapped in Parijs. De ingepakte Arc de Triomphe is vanaf morgen tot en met 3 oktober te bezoeken. Beeld AP
Mede­werkers van CVJ Corp zijn bezig met de voor­bereiding van L’Arc de Triomphe, Wrapped in Parijs. De ingepakte Arc de Triomphe is vanaf morgen tot en met 3 oktober te bezoeken.BEELD AP

Natuurlijk is er weer kritiek op Christo. Althans op zijn erven, want de kunstenaar zelf is ons in 2020 ontvallen. Directe aanleiding voor de commotie is het inpakken van de Arc de Triomphe door de CVJ Corp, de firma die Christo en zijn vrouw Jeanne-Claude in 1969 hebben opgericht om hun plannen gefinancierd en gerealiseerd te krijgen.

Christo’s L’Arc de Triomphe, Wrapped wordt door critici gezien als zijn zoveelste geldverslindende project dat geen doel dient. Daarnaast lijkt Christo zich met zijn megalomane omgevingskunst weinig aan te trekken van milieu of duurzaamheid.

Dergelijke bezwaren zijn vaker geopperd tegen Christo’s werk.Hoewel slechts een derde van hun plannen ooit doorgang heeft gevonden, waren dat wel memorabele projecten, zoals het inpakken van de Pont Neuf (1985) of de Rijksdag in Berlijn (1995).

De kritiek op het verspillende karakter van Christo’s kunst snijdt weinig hout. Tot vervelens toe hebben Christo en Jeanne-Claude namelijk benadrukt dat ze door de verkoop van voorstudies en schaalmodellen alles uit eigen zak betalen. Het verschafte hun totale artistieke vrijheid en maakte hun critici monddood.

Dat gold evenzeer voor degenen die bezwaren opperden tegen het milieubelastende karakter van Christo’s creaties. Het kunstenaarsduo liet nooit onvermeld dat de materialen die het gebruikte duurzaam geproduceerd en volledig recyclebaar waren.

Wereldmerk

Hoewel dus een deel van de kritiek op de projecten van Christo en Jeanne-Claude niet terecht lijkt, zijn er toch redenen om vraagtekens te plaatsen bij de aard van Christo’s kunst. De CVJ Corp lijkt namelijk soms meer trekken te vertonen van een geoliede marketingmachine dan van een creatief gedreven kunstenaarscollectief. Sowieso was er weinig mis met Christo’s gevoel voor publiciteit.

Omdat de projecten van Christo en Jeanne-Claude steeds meer publicitaire aandacht genereerden, ontwikkelde Christo zich tot een wereldmerk. Om Christo’s image van de juiste lading te blijven voorzien, vertelden Christo en Jeanne-Claude door de jaren heen consequent dezelfde verhalen. Altijd kwam de wijze waarop het duo hun projecten financierden aan de orde, alsook de geschiedenis van de jonge kunstenaar die als student naar Wenen vluchtte. Bij de marketing van de ingepakte Arc de Triomphe wordt geregeld vermeld dat Christo in zijn Parijse tijd een zeer bescheiden kamer huurde met zicht op de iconische triomfboog. Ook wordt benadrukt dat Christo al zestig jaar bezig was met plannen om de Arc in te pakken. En het is verre van toeval dat gedurende de installatie van L’Arc de Triomphe, Wrapped Sotheby’s 25 van Christo’s Arc-schetsen en -schilderijen onder de hamer brengt.

Een aspect van Christo’s image dat hier enigszins haaks op staat, is zijn gekoketteer met het dwaze en nutteloze karakter van zijn kunst. Door volmondig toe te geven dat zijn projecten volkomen zinloos waren en niets anders dan een doel op zichzelf – geen betekenis, geen boodschap – voldeed hij aan het aloude archetype van de vrije, onafhankelijke kunstenaar. Maar door dit schaamteloos toe te geven, leverde hij er ook een soort ironisch commentaar op. Daardoor wist hij bij toehoorders altijd de indruk te wekken dat ze deelgenoot werden van iets groots, waarmee ze hun eigen tijd konden overstijgen.

Indrukwekkende ervaring

Op zichzelf is het natuurlijk prima dat kunst geen boodschap of betekenis heeft, kunst mag zijn wat het wil, maar toch dringt zich de vraag op wat eigenlijk het verschil is met Disney. Net als Disney bezorgt Christo het publiek een memorabele belevenis. Daar is niets mis mee, maar Christo is dan misschien wel meer entertainer dan kunstenaar.

Het zal straks moeilijk zijn om in een ingepakte Arc de Triomphe iets van een boodschap te ontdekken. Het is een ingepakte triomfboog. Niets meer en niets minder. Maar dat is niet erg. Want naar alle waarschijnlijkheid zal het een indrukwekkende visuele ervaring zijn die menigeen nog lang zal heugen. En niet onbelangrijk, dat wordt ons allemaal aangeboden zonder dat het de belastingbetaler iets kost en zonder dat aan Parijs of het milieu enige schade wordt toegebracht. Maar over de vraag in hoeverre het kunst is, valt te twisten.

Ruurd Mulder is docent-onderzoeker aan de ­Hogeschool van ­Amsterdam en schrijver van Schandalen in de kunst, dat op 23 september verschijnt. Beeld Christa Romp
Ruurd Mulder is docent-onderzoeker aan de ­Hogeschool van ­Amsterdam en schrijver van Schandalen in de kunst, dat op 23 september verschijnt.BEELD CHRISTA ROMP

https://www.parool.nl/columns-opinie/de-ingepakte-arc-de-triomphe-is-een-spektakel-maar-meer-entertainment-dan-kunst~b01af51e/?utm_campaign=shared_earned&utm_medium=social&utm_source=twitter

Klanten verleiden, misleiden… en wat als echt niet van vals te onderscheiden is?

BLOG TONIE BROEKHUIJSEN

Verleiden en misleiden heeft alles te maken met suggestie: het idee dat je als koper iets bijzonder aanschaft, iets unieks, iets wat veel waard is en wellicht in waarde zal gaan stijgen. In de kunstmarkt is ‘echtheid’ een belangrijk criterium als het gaat om het werk van grote kunstenaars. Logisch, want dat soort kunst wordt vaak als belegging gebruikt. Maar wat als echt niet van vals te onderscheiden is, vraagt media-expert Tonie Broekhuijsen zich af.

Tonie Broekhuijsen 14 september 2021

Geert jan jansen kunst

Geert Jan Jansen, meestervervalser. Foto’s: ANP.

Bijna nergens speelt geloof in een product een grotere rol dan in de kunstmarkt. Of het nu gaat om jonge, aanstormende kunstenaars of grote gevestigde namen: geloof dat het werk écht is, uniek en enig, en dus van waarde, speelt bij alle kopers in op hebberigheid en kooplust. Dit is van mij! Kijk eens, wat ik een bijzonder schilderij heb weten te scoren.

Geloof in echtheid en waarde

Natuurlijk vinden de kopers het werk mooi, natuurlijk gaat het hen vooral om de kunst zelf, natuurlijk is de waarde niet meer dan een bijzaak, maar stel je voor…

Bij het televisieprogramma ‘Tussen Kunst & Kitsch’ wordt de ontgoocheling van erfgenamen die dát oude schilderijtje van tante Mies graag willen verpatsen altijd trefzeker in beeld gebracht: ‘Oh, dat is niet erg, hoor!’, terwijl de teleurstelling van de gezichten druipt.

Het kopen van kunst van onbekende kunstenaars heeft ook iets van een loterij. Mooi werk, maar stel je voor dat zij of hij over een paar jaar écht doorbreekt. Dan kan het toch óók een goede investering zijn…

Waarde van echtheid

Een eeuwigheid geleden bezocht ik samen met een vriend een verkooptentoonstelling van de wereldberoemde schilder Salvador Dalí. In een treurig achterafzaaltje in een groot vergaderhotel in Amsterdam-Zuid hingen een stuk of dertig litho’s aan de muur, alle voorzien van handtekening en nummer, om aan te geven dat het om een beperkte oplages ging. De tekeningen waren honderd procent herkenbaar als het werk van Dalí, maar de prijzen varieerden rond de 1000 gulden. Teveel voor studenten als wij; belachelijk goedkoop voor een échte Dalí. Later leerde ik dat Dalí er zelf absoluut geen moeite mee had om zijn handtekening onder allerlei goedkoop drukwerk te zetten, en daar ook rijkelijk voor werd beloond.

Certificaat van échtheid

De overtreffende trap van de kunstenaar die zijn publiek weet te verleiden, is natuurlijk de vervalser – wat overigens een ondankbare naam is voor iemand die het talent heeft om net zo goed te schilderen als de meesterschilders zelf.

Afgelopen maand zag ik een uitzending van Ivo Niehe ter ere van de tachtigste verjaardag van Geert Jan Jansen. Een ogenschijnlijk aimabele man, die ooit bekend werd vanwege zijn ‘meesterlijke’ vervalsingen van schilderijen van Karel Appel, Salvador Dalí, Picasso, David Hockney, Henri Matisse, Gauguin, Kees van Dongen, en ik vergeet er vast nog een paar. Eén ding hebben al deze wereldberoemde kunstenaars gemeen: hun werk brengt bij galerieën en veilingen veel geld op. Erg veel geld.
Kunst geert jan jansen

Hoe kon hij ruim twintig jaar lang onontdekt al deze vervalsingen verkopen? Jansen glimlacht, en geeft het antwoord dat elke doorgewinterde copywriter, marketeer en reclamegoeroe zal herkennen. Hij verkocht het werk niet, het werk verkocht zichzelf.

Geert Jan Jansen: 1600 unieke werken

Voor wie Jansen niet kent, even een korte biografie: na een voortijdig afgebroken studie kunstgeschiedenis begon Jansen zijn carrière als een weinig succesvolle galeriehouder. Om de huur te kunnen betalen, schilderde hij het werk van Karel Appel na, en met succes. Appel heeft sommige schilderijen van Jansen zelfs voorzien van een certificaat van echtheid.

Voor de buitenwereld bleef Jansen twintig jaar lang de kunsthandelaar, die elke keer weer prachtig, uniek werk van beroemde kunstenaars ontdekte. Ondertussen schilderde hij zich suf, op de Franse boerderij waar hij neerstreek. Hij liep tegen de lamp met een vervalsing van Marc Chagall, vanwege een spellingsfout op een certificaat van echtheid. Toen de Franse politie hem eindelijk wist op te sporen, vonden ze 1600 ‘unieke werken’: schilderijen en tekeningen, die nog verkocht moesten worden.

In de Franse gevangenis schreef Jansen zijn hilarische autobiografie onder de titel ‘Magenta’. Het boek – uitsluitend tweedehands verkrijgbaar – leest als een ouderwetse schelmenroman, met wijsheden die elke ondernemer zal omarmen: ‘No money in the pocket, but a future full of possibilities’.

“Ik zei nooit: dit is een Matisse. Ik liet ze het werk gewoon zien”

Meestervervalser Geert Jan Jansen

In de documentaire vraagt Ivo Niehe Jansen uiteindelijk de vraag die bij iedereen leeft: hoe kon hij ruim twintig jaar lang onontdekt al deze vervalsingen verkopen? Jansen glimlacht, en geeft het antwoord dat elke doorgewinterde copywritermarketeer en reclamegoeroe zal herkennen. Hij verkocht het werk niet, het werk verkocht zichzelf.

Hij liet zijn vervalsingen door gerenommeerde kunstexperts in Parijs beoordelen. De suggestie van échtheid was meer dan genoeg om hen te overtuigen: ,,Ik zei nooit: dit is een Matisse. Ik liet ze het werk gewoon zien. Zij zeiden dan tegen mij: dit is een hele belangrijke tekening van Matisse! Ze herkenden het model ook.” En dan werd de tekening afgestempeld als ‘authentiek’. “En ik sprak ze dan niet tegen, want zij hadden ervoor gestudeerd.”

https://www.deondernemer.nl/blog/tonie-broekhuijsen/klanten-verleiden-misleiden-kunst-meestervervalser-geert-jan-jansen~3266772?utm_source=ActiveCampaign&utm_medium=email&utm_content=Vandaag+driemaal+kort+geding+ondernemers+tegen+de+Staat&utm_campaign=De+Ondernemer+Vandaag%2C+14+september+2021

’Herstel van onrecht’ Schilderij Kandinsky na lange strijd terug naar Joodse erfgenamen

Door ONZE AMSTERDAMREDACTIE https://www.telegraaf.nl/nieuws/285989680/schilderij-kandinsky-na-lange-strijd-terug-naar-joodse-erfgenamen

Het Stedelijk Museum en de gemeente Amsterdam hebben hun standpunt rond het schilderij ’Bild mit Häusern’ van de Russisch-Franse kunstenaar Wassily Kandinsky laten varen en zullen het teruggeven aan de erfgenamen. Het bekende schilderij behoorde, voor de Tweede Wereldoorlog uitbrak, tot de verzameling van de Joodse naaimachinefamilie Lewenstein, die het kunstwerk in 1923 aankocht voor 500 gulden.

Het schilderij Bild mit Häusern van Wassily Kandinsky in het Stedelijk Museum.

Het schilderij Bild mit Häusern van Wassily Kandinsky in het Stedelijk Museum.In een antwoord aan de raad laat burgemeester Femke Halsema weten dat het college het belang van de erfgenamen – derde generatie – van de rechtmatige eigenaren erkent. „Anders dan in het bindende advies van de Restitutiecommissie uit 2018 (door de rechter bevestigd in 2020) moet niet meer ’de belangenafweging’ maar ’het herstel van onrecht’ voor slachtoffers centraal staan”, schrijft de burgemeester, die benadrukt kunst die onvrijwillig in het bezit van nazi’s kwam, altijd te willen teruggeven.

Bij elkaar vijf erfgenamen maakten de laatste jaren aanspraak op het schilderij. Drie Amsterdammers – twee zussen en een broer – en twee Amerikaanse nazaten. De Amsterdamse link loopt via Irma Klein, erfgename van het schilderij Bild mit Häusern, dat Kandinsky in 1909 schilderde. De Amerikaanse tak maakt aanspraak via Robert Lewenstein, die begin 1940 was gescheiden van Irma Klein en naar Amerika vluchtte met een nieuwe vrouw.

Advocaat Simon van der Sluijs handelt de overdracht af namens de erfgenamen. „Er zullen nu enkele formaliteiten moeten worden afgewerkt tussen het museum en de erfgenamen. Dat neemt ongeveer twee tot drie maanden in beslag.” Er wordt geen melding gemaakt waar het schilderij uiteindelijk terecht zal komen.